İntihar ertesi.

Kız on yedi, oğlan yirmi birdi.

Soğuk kış gecesi, Mesarya ovası sis içinde iki sönmemiş ışıklı pencereyi gizliyordu.

Gece saat 01:42.

Oğlan yorgun gözleriyle kızdan gelen mesajı ardı ardına okuyup durdu.

“sana dediğimi yaptım. herkes yattı burda. kimse banyodaki eksik jileti fark etmedi!”

Daha kavrayıp cevap yazmadan yeni bir mesaj geldi.

“yarın yepyeni bir hayat başlayacak. senda benden gurtulmuş olacan!”

Hemen aradı oğlan.

Nafile. Kız telefonu çoktan kapatmıştı. Araba geldi aklına, sonra kızın köyünün uzaklığı; ailesi; polis; hastahane… vazgeçti.

Tekrar aradı. Nafile!

Uyusa, ya gerçekse, diye dürttü şeytan! Gerçekse!

Olan olsun dedi oğlan. Ev numarasını tuşladı.

-Alo!

Yorgun uykulu bir kadın sesi; kızın annesi…

Gecenin o vakti kim hayırlı birşey için arar ki!

-Tezye rahatsız ettim…

-Kimsin oğlum.. gece gece…

-Farkındayım teyze…

-Kimsin…

-Kızınız teyze… bir bakar mısınız?

-Kimsin dedim… Kızımdan sanane… sapık mısın sen!

-Teyze Lütfen… Bir kontrol edin…

-Seni polise vereceğim! Sapık!

Telefon kapanır. Sessizlik. Çok uzaktan araba sesleri.

Durur oğlan. ya gerçekse! tekrar davranır telefona.

-Alo!

bu kez bir erkek sesi.

-Amca kusura…

-Kimsin ulan sen! Orrrsssbbbççuğuuuuu!

-Kızınız!

-Annnnavvrraadnnnnnssskkkttmmmm senin!

Telefon kapandı. Oğlan kızı tekrar tekrar aradı. Nafile.

Vazgeçti sonunda.

Ya gerçekse diye diye sıcak yorganın altına kıvrıldı oğlan, yediği küfürle incinmiş.

Kızın dediği gibi ertesi sabah yepyeni bir gün oldu.

Oğlan kalktığında telefonunda kızdan mesaj vardı.

“bitirelim”

Ayrıldılar.

Öğlene doğru eve iki polis memuru geldi. Evin reisine oğlanı sordular.

Baba emekli polis, oğlan asker olduğundan mesele büyümeden kapandı.

Polisler gidince baba başladı bu kez.

-Eşşşşeeşşşşogggglllluuu… diye.

Oğlan intihardan bahsetmedi tabi. Ne dese haksızdı!

Kendine kızdı en son. Kızın canını yakmayacaktı. Yoksa acısı bir yerden çıkıyordu işte.

Kız şimdi yirmi yedi.

Üçüncü kez nişan oldu.

Oğlan otuz bir.

Onun da ikinci evliliği.

Ayios Sergios, 2018

 

 

 

 

İntihar ertesi.’ için 4 yanıt

Add yours

  1. “unuttum” diyen bir çok kişinin gerçekten unutmadığını, ama aslında zaman içinde acı ile yaşamayı öğrenmiş olduklarına inanıyorum. özellikle büyük travmalar atlatan kişiler, demans gibi hastalıklar yaşamıyorlarsa, hatırlıyorlar. bir koku, bir film, bir yazı, bir ses… mutlaka hatırlatır o acıları. ama belleği uyuşturan zaman yaşamayı kolaylaştırıyor.

    Liked by 3 people

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

WordPress.com'da Blog Oluşturun.

Yukarı ↑

%d blogcu bunu beğendi: